Angielski zdałam. Ledwo, ale ważne, że. 

Matmę najprawdopodobniej obleję - dla mnie była trudna. 

A poza tym staram się jeść jak najmniej. 

Rozmawiałam o tym z X. Powiedział, że zgadza się na moje 

odchudzanie pod warunkiem nie rzygania, nie nie-jedzenia i 

nie wariowania na temat odchudzania. 

Tiaa.. 

Matura? Pf, no i co z tego? 

Zdam, to zdam, nie to nie.. 

Za rok też będę mogła. 

Popijam kawę i myślę o egzaminie ustnym, który 

zbliża się nieubłaganie. 

Trzymajcie kciuki. 

Hah. Dobre.. 

Póki są matury jem normalnie. 

A raczej "normalnie". 

Bo niby się nie stresuję, a wpieprzam jak leci.. 

Więc jednak stres jest. 

Ale nie wiem, czy będę z tym walczyć, nie wiem, 

czy mam siłę jeszcze na to. 

Zobaczę, co da się zrobić. 

Ale chciałabym jednak nie ulec kompulsom. 

Może przejść na 1200? 

Ale to przecież za dużo.. 

To może 1000? Nie wiem. 

Mam mętlik w głowie. 

Czego nie zrobię, to komuś się nie podoba. 

Matura. Heh. Niecały tydzień.. 

Tak, to zupełnie nie mam koncepcji, czy się odchudzać, czy nie. 

Bo jak zdrowo, to nie umiem, a jak niezdrowo, to nie wiem, czy chcę.. 

Zmieniło się kilka rzeczy. 

Ale na pewno jest mi w tym momencie strasznie przykro. 

Kocham Go. Na pewno. Tylko.. Dlaczego nie umiem Mu tego okazać? 

Dlaczego nie potrafię Mu tego powiedzieć? 

W ogóle JAK Mu to okazać? 

Jak okazujecie swoim Chłopakom, że Wam na Nich zależy? 

A może to On przesadza?.. Nie wiem co mam myśleć.. 

Mam nadzieję na choć malutki spadek. 

Nie wiem co pisać dzisiaj, jakoś niemrawo się czuję.. 

Chociaż i tak lepiej niż rano. 

Witaj Wiosenna Depresjo. 

Smutna, wkurzona, ale jestem. 

Naćpana 'tabletkami szczęścia'. 

Mam już to gdzieś. 

Obojętność. 

Jednak to, że jestem gruba przytłacza mnie bardzo mocno. 

Dlatego postanawiam coś z tym zrobić. 

Tak, tak, jak zawsze. 

Ale jest coraz gorzej, więc może zamiast się ciąć nie będę jeść? 

Kiedyś działało, i to świetnie. 

... 

A może właśnie mylę się?.." 

Dobra, walić to. 

Święta to najlepszy sposób na to , by wyćwiczyć swoją silną wolę. 

Boję się, nie będę tego ukrywać, ale co mogę innego zrobić? .. 

Jak będę myśleć, od jutra, od poniedziałku, od "Po Świętach", to nic z tego nie wyjdzie. 

Śniadanie dzisiejsze, to 210 kalorii. 

I już. 1000 kalorii. Max. 1200. 

Koniec . 

Smutno, strasznie smutno. 

Ciągle kłótnie ze wszystkimi mnie wykańczają.. 

Przestanę jeść. 

Znowu. Znowu wpędzę się w obsesję. 

Dlaczego? 

Może żeby pokazać sobie i innym, że jednak coś umiem? 

Tak, to dobry pomysł. 

Szkoda mi tylko jednej ważnej osoby, która nie chce, żebym nie jadła, nie chce 

żebym się cięła.. 

A znowu do tego wracam. W sumie to już wróciłam. 

Żałosne. 

Ale nie użalamy się, tylko bierzemy w garść i działamy. 

Nic nie wiem. 

Pogrążam się w złych myślach. 

Odchudzanie? Chętnie. 

Bylebym tylko znalazła na to siłę. 

Nie mam na nic siły. 

Matura? Hah! Dobre.. 

Powinnam się uczyć, a tymczasem zajmuję się pierdołami. 

Głośna muzyka w słuchawkach i jedziemyyy... 

Zmieniam się. 

Teraz, dzisiaj, zaraz. 

Nie tylko myślenie, ogólnie. 

<3